Peacewalk Viering
Datum & tijd:
11 oktober 2026 @ 10:00
Locatie:
Theater Posa, Kempenaar 01, Lelystad, Nederland
Vrijzinnige viering over de Peacewalk
Zondag 11 oktober is er een bijzondere vrijzinnige viering in Lelystad. We staan namelijk stil bij de Peacewalk, de vredesmars die dit voorjaar vanuit verschillende landen vertrok, richting Jeruzalem. Lopend. 14.000 kilometer, 24 landen, 15 maanden.
David Keizer is een van de vredeswandelaars. Hij liep vanuit Nederland naar Linz, kwam even naar huis en is nu weer onderweg. 11 oktober is hij weer in Nederland en neemt hij ons mee in de Peacewalk. Aan de hand van verhalen, foto’s, film, muziek en gedichten gaan we op pad. Ook letterlijk, al is het maar tien minuten.
David vertelt over zijn ervaringen tijdens de Peacewalk
“De Celtis Australis groeit hier, in het zuiden van Hongarije, volop. Een boom die weinig nodig heeft, oud kan worden, voedsel en schaduw geeft en met zijn sterke wortels zijn weg vindt door droge, stenige grond. Voor mij is het een mooi beeld voor de vredevolle mens. Vrede begint misschien niet bij het oplossen van alles om ons heen, maar bij de vraag: waar ben ik zelf in geworteld? Wat heb ik werkelijk nodig om aanwezig te kunnen blijven wanneer het moeilijk wordt?
De afgelopen jaren heb ik geleerd dat rust daarin geen luxe is. Door minder prikkels, minder bezit en minder behoefte aan bevestiging ontstond er ruimte om beter te luisteren naar wat er werkelijk speelt. Ook naar angst, pijn en verdriet. Niet om die weg te krijgen, maar om er niet voor weg te hoeven lopen.
Tijdens het wandelen met de Peacewalk heb ik mogen ervaren hoe belangrijk dat is. We lopen samen met mensen met verschillende achtergronden, overtuigingen en verhalen. Er zijn momenten van verbinding, maar ook spanning, vermoeidheid, onzekerheid en verschil. Juist dan helpt het om niet onmiddellijk te reageren, te overtuigen of het probleem voor een ander op te lossen. Soms is het vredelievendste wat je kunt doen: blijven, luisteren en ruimte laten. Dat vraagt om stevigheid. Niet de kracht om alles te dragen, maar de gronding om niet bij iedere storm mee te bewegen. Zoals de Celtis niet probeert de stenen te verwijderen, maar eromheen en erdoorheen groeit, zo kunnen ook wij leren leven met wat er is. Onze pijn, onze verschillen, onze onzekerheid. Misschien ontstaat vrede daar: wanneer we niet voortdurend iets van de wereld nodig hebben om onszelf heel te voelen. Wanneer we diep genoeg geworteld zijn om aanwezig te blijven.
Dan hoeven we anderen niet te redden of te veranderen. We kunnen er eenvoudigweg zijn. Als een boom waaronder iemand even kan rusten.”
Zondag 11 oktober is er een bijzondere vrijzinnige viering in Lelystad. We staan namelijk stil bij de Peacewalk, de vredesmars die dit voorjaar vanuit verschillende landen vertrok, richting Jeruzalem. Lopend. 14.000 kilometer, 24 landen, 15 maanden.
David Keizer is een van de vredeswandelaars. Hij liep vanuit Nederland naar Linz, kwam even naar huis en is nu weer onderweg. 11 oktober is hij weer in Nederland en neemt hij ons mee in de Peacewalk. Aan de hand van verhalen, foto’s, film, muziek en gedichten gaan we op pad. Ook letterlijk, al is het maar tien minuten.
David vertelt over zijn ervaringen tijdens de Peacewalk
“De Celtis Australis groeit hier, in het zuiden van Hongarije, volop. Een boom die weinig nodig heeft, oud kan worden, voedsel en schaduw geeft en met zijn sterke wortels zijn weg vindt door droge, stenige grond. Voor mij is het een mooi beeld voor de vredevolle mens. Vrede begint misschien niet bij het oplossen van alles om ons heen, maar bij de vraag: waar ben ik zelf in geworteld? Wat heb ik werkelijk nodig om aanwezig te kunnen blijven wanneer het moeilijk wordt?
De afgelopen jaren heb ik geleerd dat rust daarin geen luxe is. Door minder prikkels, minder bezit en minder behoefte aan bevestiging ontstond er ruimte om beter te luisteren naar wat er werkelijk speelt. Ook naar angst, pijn en verdriet. Niet om die weg te krijgen, maar om er niet voor weg te hoeven lopen.
Tijdens het wandelen met de Peacewalk heb ik mogen ervaren hoe belangrijk dat is. We lopen samen met mensen met verschillende achtergronden, overtuigingen en verhalen. Er zijn momenten van verbinding, maar ook spanning, vermoeidheid, onzekerheid en verschil. Juist dan helpt het om niet onmiddellijk te reageren, te overtuigen of het probleem voor een ander op te lossen. Soms is het vredelievendste wat je kunt doen: blijven, luisteren en ruimte laten. Dat vraagt om stevigheid. Niet de kracht om alles te dragen, maar de gronding om niet bij iedere storm mee te bewegen. Zoals de Celtis niet probeert de stenen te verwijderen, maar eromheen en erdoorheen groeit, zo kunnen ook wij leren leven met wat er is. Onze pijn, onze verschillen, onze onzekerheid. Misschien ontstaat vrede daar: wanneer we niet voortdurend iets van de wereld nodig hebben om onszelf heel te voelen. Wanneer we diep genoeg geworteld zijn om aanwezig te blijven.
Dan hoeven we anderen niet te redden of te veranderen. We kunnen er eenvoudigweg zijn. Als een boom waaronder iemand even kan rusten.”
Voor deze activiteit is geen aanmelding nodig.